25 november 2012…

… en dan gaan we ons foto- & filmmateriaal tonen van onze trip in de Yukon.

Dit zal doorgaan op 25 november 2012 om 15 uur.
Expo Roeselare – conferentiezaal (ingang via cafetaria)
Diksmuidsesteenweg 400
8800 Roeselare

Om praktische redenen, zou ik het op prijs stellen mocht je laten weten via mail (soenen.francis@skynet.be) met hoeveel personen je zou langskomen.
Breng gerust nog vrienden en kennissen mee!

Afbeelding

Advertenties

Waar blijft het beeldmateriaal?

Bij mijn thuiskomst kreeg ik van verschillende mensen de vraag wanneer ze wat wat meer beeldmateriaal te zien zouden krijgen van onze trip in de Yukon. Graag nog wat geduld want ben volop bezig met de videobeelden en foto’s te selecteren en het is mijn bedoeling om in de maand september of oktober een film- fotovoorstelling te geven waarbij jullie van harte welkom zijn. Indien interesse, stuur me een mailtje naar soenen.francis@skynet.be en dan hou ik u verder op de hoogte.

Cave man Bill

Hebben vorige week op fotografisch gebied al veel kunnen realiseren en veel interessante plaatsen en mensen ontmoet. Het goudzoeken is voor velen hier rond Dawson een fulltime job die dan ook goed boeren, maar voor velen lijkt het ook echt een manier om te overleven in het hoge Noorden. De “mining-season” loopt hier van mei tot september en dan werkt men ook 24/24 en 7/7. We hebben de mogelijkheid gehad om verschillende claims te bezoeken, maar wanneer het moment was aangekomen om het goud te filteren wilden ze gėėn pottenkijkers en moesten we de site verlaten. De tijd is voorbij dat men hier stukken goud uit de creecks kon vissen, want wat ze nu vinden is heeft maar de fijnheid van kristalsuiker, maar als je er een kg van hebt….

De laatste dagen nogal wat pech gehad met de banden van de huurauto: 3 x lek in 2 dagen, maar de gravelroads werken hier als schuurpapier op de banden. Hebben dan maar contact genomen met de verhuurmaatschappij die ons 4 nieuwe banden geleverd hebben. Het was wel terug 2 dagen wachten, maar zopas zit het nieuwe schoeisel onder de auto. Het probleem was dat we een zeer recente wagen hebben en nergens in de Yukon waren dergelijke banden te verkrijgen, dus hebben ze maar winterbanden bezorgd vanuit Whitehorse, 500 km van Dawson.

In afwachting van de levering, dan maar wat rond gehangen in de stad, waar we via een tip van een local guide “Cave man Bill hebben ontmoet. Hij woont al 15 jaar in een grot aan de overkant van het dorp zoals de “Flintstones” en als houtbewerker verdient hij wat geld. Zij levensvisie was wel OK, maar om daar de winter door te brengen in minus 30 graden is het toch een vorm van overleven. Hij bracht ons met zijn bootje tot aan z’n woonst waar ik wel wat video-opnames kon doen in nightshot modus. Toffe ervaring!

Vandaag de ganse dag al regen gehad en voor morgen zelde voorspelling, dus veel fotografie zal er niet inzitten. We kunnen beiden door 1 of andere reden gėėn gebruik meer maken van onze VISA en hebben onze aankopen van deze middag moeten laten staan in het warenhuis wan we hebben niets meer van betaalmiddel. Met het uurverschil van 9 uur is het moeilijk om de bank te bereiken en alles moeten we doen via mail want bellen lukt ook niet! We hebben het thuisfront ook ingeschakeld en hopelijk komt er vlug een oplossing want we hebben hier slechts in Dawson internet verbinding en we willen onze reis verder zetten naar Keno Hill, waar er een zilvermijn is. Wachten is hier een mooie deugd in de Yukon….! We houden de moed erin!

De kanorace van Whitehorse tot Dawson

Een paar dagen na de feiten dan hier dan eindelijk een verslag van onze kanorace op de Yukon rivier tussen Whitehorse en Dawson (740 km). Het liet wat op zich wachten maar m’n polsen waren in die mate gezwollen en ontstoken dat het typen te moeilijk was. Woensdag 27 juni was het eindelijk zover, de kanorace waarvoor we méér dan een jaar getraind hadden en zo’n 1200 km gepeddeld hadden. Om 8 uur waren we al bezig om de boot te prepareren en werd al ons materiaal die we verplicht nodig hadden nog eens gecheckt door de organisatie. De boten werden volgens inschrijvingsnummer gepositioneerd aan het water en dan volgde om 12 uur een Le Mans start waarbij we eerst 400 meter moesten lopen. We trokken een sprintje en als 5de waren we vertrokken op het water zodat we in het begin niet in de drukte moesten varen. Al vlug werden we voorbij gevaren door andere teams, maar we hadden ons voorgenomen ons eigen tempo te varen want we hadden nog een lange weg te gaan. Na een paar uur op de rivier kwamen we uiteindelijk aan Lake Laberge, een meer van 54 km lang die we moesten oversteken. Op de briefing werd aan deze sectie extra aandacht gegeven omdat de omstandigheden er zeer extreem kunnen zijn met golven van 1,5 meter of dat de wedstrijd voor enkele uren kan stilgelegd worden zodat alle teams verplicht naar de kant moeten tot wanneer een vliegtuigje komt overvliegen en met z’n vleugels teken doet dat er terug kan gestart worden. Wij hadden echter rugwind en de golven vielen nogal mee, zodat we er regelmatig eens konden op surfen. We werden op dit stuk aangemoedigd door ons support-team (de mensen van De Morgen) die met de persboot kwamen langs gevaren om enkele foto’s te nemen. Na 7 uur te hebben gepeddeld hadden we het meest gevreesde stuk achter de rug en konden we ons klaarmaken voor de nacht. Het was een open hemel die nacht, wat het extra koud maakte, zodat we extra kledij mochten aantrekken met bijhorende handschoenen en muts. Het was ook de mooiste sectie van de rivier en aangezien het hier tijdens de nachten praktisch niet donker wordt, konden we ervan genieten. De volgende dag was het terug zonnig en kwamen we aan in Carmacks omstreeks 13 uur, waar we een verplichte stop hadden van 7 uur. We hadden op dit moment 25 uur doorgebracht zonder maar 1 keer te hebben gestopt om de benen te strekken. Bij het aanleggen in Camacks bleef de peddel van Danny ongelukkig tussen 2 planken steken waardoor zijn cabonnen peddel gebroken was onder het handvat. Gelukkig was er iemand van de organisatie de zich aanbood om deze gratis te herstellen. Het support-team had intussen pasta klaargemaakt en na de maaltijd konden we nog een 5-tal uur gaan rusten. Stipt 7 uur na onze aankomst vertrokken we voor het 2de deel richting Five Finger Rapids, een wildwater passage III. We hadden vernomen dat er reeds verschillende teams er hadden moeten zwemmen, dus met uiterste concentratie passeerden we aan de rechtse kant zonder enig probleem. Terug de nacht in waarbij we ons konden aansluiten met enkele andere boten wat het de tocht wel wat aangenamer maakte. Door het hoog water waren er veel eilandjes overspoeld zodat het moeilijk navigeren was om de snelste stroom te vinden. gelukkig hadden we een GPS waarop we onze vaarsnelheid konden bekijken en indien nodig een andere stroom konden kiezen.

Lichaam en geest begon te vermoeien waardoor we regelmatig eens languit moesten uitrekken en ons achterwerk eens van het zitje te brengen want door het zweet en de wrijving was die al serieus geïrriteerd. Het slechtste voor mij was om zolang wakker te blijven en heb dan ook een moment gehad waarbij ik in iedere rots een gezicht zag, tussen trottoirs aan het varen was, de lucht die naar beneden kwam, …. kortom serieus aan het hallucineren! Gelukkig hadden we enkele uren daarna een verplichte stop van 3 uur in Fort Selkirk. Vlug de slaapzak genomen en een 2,5 uur een dutje gedaan in het gras. We konden na 3 uur terug vertrekken tegen een sterke wind terwijl het volle bak aan het regenen was, dus onmiddellijk klaar wakker. We wisten nog altijd niet op welke positie we aan het varen waren in onze categorie tandem kano maar we werden niet meer gepasseerd door andere teams.

Op een zeer breed stuk in de rivier, juist na een grote bocht hoorden we geroep van iemand die op een eiland probeerde de aandacht te trekken. Twee boten die op dit moment bij ons vaarden hadden de kracht niet om tegen de stroom in te varen en hebben wij alles uit de kast moeten halen om aan de kant van dit eiland te geraken. Door de dichte begroeing zochten we ons een weg naar die persoon die lichtjes onderkoeld was. Hij was omgeslagen met zijn kajak die onder een boom bleef steken en hij kon nog juist naar dit eiland zwemmen. Intussen had een andere kano het probleem opgemerkt en na die persoon warme kleren te hebben gegeven namen wij de bagage van hen over zodat zij met 3 in de kano konden varen. Op dit moment hadden we nog een 3-tal uur te gaan tot het laatste checkpoint waar hij werd opgevangen, kon overnachten en terug op z’n positieven komen. Ben er ook even uitgestapt om terug verse kledij aan te trekken want ik was helemaal doorweekt. Na die korte kledij wissel, was het moordend om terug het ritme te vinden en het was precies of ze met breinaalden tussen mijn schouders aan het prikken waren. Intussen had ik ook al het bandje van men uurwerk wat losgemaakt omdat m’n polsen maar bleven zwellen. Op dat moment zaten we al ver buiten onze comfortzone, maar mijn drang om te finishen was veel te groot om nu op te geven. De laatste uren verliepen uiterst moeizaam maar om 6 uur in de morgen bereikten we Dawson City, de eindbestemming. Rik en Kaat (ons support-team) stonden ons op te wachten, samen met nog enkele mensen van de organisatie. We werden onmiddellijk aangesproken door de president van de Yukon River Quest betreffende onze reddingsactie van de kajakvaarder want de mensen van het laatste checkpoint hadden hem via de satteliettelfoon op de hoogte gebracht. We maakten de kano leeg en vertrokken naar ons hotel voor een douche en een diepe slaap want na een tocht van 740 km in 56 uur hadden we dit wel verdiend.

Op zondagmiddag was het dan de uitreiking van de prijzen en werden alle teams die de wedstrijd hadden uitgevaren één voor één op het podium geroepen. Het waren enkel de eerste 3 van iedere categorie die een geldprijs in ontvangst mochten nemen maar voor ons was daar niet om te doen, wij waren aangekomen in een respectabel uur en super content.

“De Yukon project” werd door de president afzonderlijk nog eens op het podium geroepen en kregen we van de zaal een staande ovatie toen Harry (de man die we hadden gered) zijn verhaal deed en kregen we van de organisatie elk nog een doosje met een gold-nugget in van 2,4 gram. Ik was een beetje van mijn melk want voor mij hoefde dit allemaal niet omdat ik verwacht dat iedereen bij dergelijke situaties zo zou handelen.

We hebben véél getraind, véél afgezien, maar er ook zéér veel voor terug gekregen!

Afbeelding

Het aftellen is begonnen…

Nog een nachtje slapen (hopelijk) en we starten met de kanorace van 740 km in het spoor van de goudzoekers.
Gisteren konden we al eens proeven van de Yukon River met een trainingstochtje van 20 km en we hebben er van genoten. Vandaag naar de briefing geweest en kennis gemaakt met andere teams, ieder met een apart verhaal waarom ze aan deze race deelnemen. De winnaar in onze categorie is volgens mij al bekend: vader en zoon Landick uit de USA. Hun kano is zelfs voorzien met een systeem zodat ze water rechtstreeks uit de rivier kunnen oppompen in hun drinkreservoirs. Het water is dan wel niet gefilterd maar het duurt toch 3 dagen vooraleer je eventueel ziek kan worden en dan is de wedstrijd reeds afgelopen, is hun visie.
Hier in de jeugdherberg is het ook een drukte van jawelste van teams die nog hun eten aan het organiseren zijn. Voor mij is dit een combinatie van zoete en zoute podukten en voor anderen is dit gewoon een combinatie van koude pizza en gummi-beertjes…
De weersomstandigheden zitten voorlopig nog mee en nu nog nog afwachten hoe we Lake Laberge zullen verteren.
We gaan ervoor!

 

“Lake Laberge” here we come!

Op ons trainingsschema stond de maand mei aangestipt als intensieve trainingsperiode, dus konden we dit niet beter afsluiten door enkele dagen naar het Veerse Meer in Nederland te trekken.
Onze basiskamp was deze maal gelegen op de landschapscamping “de Heerlijkheid van Wolphaartsdijk”, een kleine, rustige camping en we hadden enkel de straat over te steken om het meer te bereiken.

Op zaterdagmorgen waren we reeds om 8.15 u vertrokken met de kano voor een training van 3 uur. Met een tegenwind van 3 beaufort waren we de enige op het water, maar gelukkig was de zon ook al van de partij. Om 11 uur terug richting camping want we hadden een afspraak met de journalist en fotografe van “De Morgen” die ons tijdens de Yukon River Quest willen volgen en dit alles voor een reportage in hun magazine die in het weekend bij hun krant verschijnt. Het werd een gezellige babbel waarbij we hen wat meer info konden geven over “The Yukon Project” en wat de mogelijkheden zijn in de Yukon tijdens hun verblijf.
Om 15 uur terug het water op voor het 2de deel van de training en dit terug voor een 3-tal uur. Intussen was de wind aangewakkerd tot windkracht 4 en door de stevige zijwind moesten we op momenten beiden aan dezelfde kant peddelen, om de kano in de goede richting te houden.
Na een lekkere douche en een warme pastamaaltijd de slaapzak in, want morgen was het de GROTE dag.

Toen ik op zondag om 6 uur wakker werd voelde ik mij nogal misselijk en besloot om maar 2 motilliums  te nemen hopende dat de maag zich terug in de goede vorm ging trekken. Naar ontbijt hadden we niet veel zin en ik probeerde dan maar de vitamientjes op te nemen via de eerste zonnestralen.
Vandaag was het de bedoeling om het ganse Veerse Meer af te varen en de regel was, we komen enkel uit de boot als er een grote boodschap moest gedaan worden. Drinkcontainers werden gevuld met sportdrank en in de voedselbox had ik zo’n 48 snacks, hapjes, koekjes, fruit…. voorzien.
Ditmaal vertrokken we met een strakke rugwind zodat we rustig konden invaren. Na enkele uren krioelde het van de zeilboten, jachten en kleinere motorbootjes zodat we zeker genoeg deining hadden.
De “zondag” deed zijn naam alle eer aan want het werd regelmatig smeren geblazen.
Met deze lange training wilden we eens uittesten na hoeveel uur we de “comfort zone” gingen verlaten om dan verder te varen op karakter. Na een verblijf van 12.15 uur in de kano zonder maar ook 1 keer voet aan wal te hebben gezet is m’n lichaam blijkbaar al wat gewend aan de 60 peddelslagen per minuut. Door regelmatig mij eens volledig uit te rekken kon ik de spierpijn aan m’n linkerzij wat in toom houden, maar verder géén noemenswaardige ongemakken.

Het was een goeie training en het geeft me extra vertrouwen om binnen enkel weken “Lake Laberge” met een totale lengte van 54 km over te varen, wat dan ook het moeilijkste deel van de wedstrijd zou zijn.

De volgende weken zullen we nog enkel sessies doen van 3 uur om zo met volle energie van start te kunnen gaan op 27 juni.

Totale afstand tot nu toe: 1220 km

Basiskamp

Het team van De Morgen met fotografe Kaat Celis en journalist Rik Van Puymbroeck

Factor 50 voor de neus en factor 30 voor de rest…

Miljoenen kruiskwallen, ribkwallen, oorkwallen in het Veerse Meer

Winnende foto voor de “duffel” wedstrijd van The North Face?

Meeuw in de “spotlight”

Oude Leie

Deze morgen waren we al vroeg van de partij aan de kanoclub van Deinze om er deel te nemen aan hun jaarlijkse Canteclaertocht, een toertocht voor kano- en kajakvaarders op de Oude Leie richting Gent. We kozen om het traject heen en terug te varen zodat we terug de nodige km’s in de armen hadden.
De Oude Leie meandert zich door het mooie landschap,  maar biedt ook de unieke kans om zich te vergapen aan de vele villa’s langs het traject.
Terug aangekomen bij het clubhuis kreeg ik van velen de vraag waarom wij perse zo rap peddelden, maar na het uitleggen van ons project werd hen alles duidelijk. Heb er verschillende nieuwe mensen ontmoet die elk een ander verhaal hadden waarom ze zo aangetrokken zijn door de kanosport. Toffe namiddag!

Afstand gevaren: 36
Tijd op het water: 5u12
Totale afstand tot nu toe: 1079 km

Onze trouwe supportersclub

“Nr. 254, uw bestellng is klaar aan de beenhouwerij!”

Het oefenen met de plastuit blijft belangrijk

Een “optrekje” aan de oevers van de Oude Leie