De “sleutel” tot succes?!

Tips en advies om de ultra-marathon kanorace van 740 km, tot een goed einde te brengen.

Zoek de juiste trainingspartner die dezelfde ambities heeft als u en die de genoeg tijd kan en wil vrijmaken om de trainingen af te werken.

Maak per maand of per 2 maand een trainingsschema op in Google agenda en probeer je daar dan ook aan te houden.

Wij hebben ongeveer 13 maand voor de aanvang van de race gestart met de training en dit rustig opgebouwd. Eerst enkel sessies van 1 uur waar we specifiek aandacht besteden aan de juiste marathon-racing techniek. Koop het boek van Peter Reed “marathon-racing” en bekijk veel filmpjes op het internet van de Yukon River Quest of Au Sable marathon. De laatste 3 maanden trainden we 3x per week waarvan een gewone peddelsessie, een interval of fartlek taining en een langere duurtraining tijdens het weekend op een rustig tempo. Aangezien je tijdens de race, Lake Laberge een meer van 54 km moet oversteken, is het raadzaam om meerdere keren te gaan oefenen op een GROOT meer, waar je een grote invloed hebt van wind en golven. Wij werkten deze trainingen af op het Veerse Meer in Nederland en we hebben ondervonden dat een windkracht van 4 Beaufort wel het maximum is anders gaat dit ten koste van de techniek. De actuele windsnelheden kan je bekijken op WindGURU

De bedoeling van stapsgewijs de training op de starten is om zo het lichaam te laten wennen aan de beweging van het peddelen en op die manier ook kwetsuren te vermijden. Iedere training wordt vooraf gegaan door een goeie opwarming, lichte looppas, losmaken rug en schouders. Hierbij is een brede elastiek zoals bij de kiné een goed hulpmiddel.

Tijdens de wintermaanden werden er ook trainingen afgewerkt in de fitness, waarbij de nadruk werd gelegd op souplesse oefeningen, dus veel herhalingen met geen te zware gewichten. Ook maakte ik gebruik van een TRX-band en deed vooral veel oefeningen met  de elastiek door zittend op een bankje de pedelbeweging te simuleren. Het komt erop neer om zo specifiek mogelijk te trainingen, dus als je kunt gaan peddelen, gewoon doen.

Tijdens het kanovaren ging onze hartslag zelden boven de 100-slagen per minuut, dus wanneer je nog andere sporten beoefent ter voorbereiding, doe dit dan alles in de aërobe zone wat wil zeggen dat je nog een rustige conversatie kan voeren met je trainingspartner.

Wij trainden zo’n 1200 km op waterlopen en meren. Met de gps konden we perfect bijhouden hoeveel tijd en kilometers we in de kano spendeerden tijdens iedere training en achteraf voerde ik telkens deze gegevens in met het gratis programma “Runkeeper”.

Tijdens de voorbereiding hadden we ook 2 trainingen voorzien van 10 uur en deden we ook eens een tocht waarbij we de ganse nacht hebben doorgevaren. dit was ook het moment om de caffëine kauwgom uit te proberen.

HET MATERIAAL

Probeer je het beste materiaal aan te schaffen wat je budget aankan want dit verhoogd aanzienlijk je comfort tijdens de trainingen en eigenlijke wedstrijd.

De peddel:
Wij hebben gekozen voor de carbon bent-shaft peddels van Zaveral, “ZRE PowerSurge Light with 8 ¼ wide blade”. Bij een bent-schaft staat het blad in hoek van ongeveer 12° ten opzichte van de steel en dit heeft het voordeel dan men een maximaal rendement bekomt bij het verplaatsen van het water bij een peddelslag. Een carbonnen uitvoering is ook het lichtste wat te verkrijgen is en voor zo’n lange afstanden en je schouders zullen je eeuwig dankbaar zijn met die keuze. Om de juiste peddellengte te bepalen kun je kijken op de site van Zaveral. We haalden ongeveer 60-70 peddelslagen per minuut, dus iedere gram die je minder moet opheffen…

De zwemvest:
Wij kozen voor de zwemvest van Palm “Kaikoura” omdat deze korte snit heeft en ook een goeie bewegingsruimte aan de oksels

Vooraan zijn er 2 opbergzakken waar ik mij zakmes van Wenger Expedition kon opbergen. Het lemmet kan met 1 hand geopend worden en is voorzien van een een gekarteld stuk wat noodzakelijk is wanneer je een touw wil doorsnijden. Het mes is verzekerd aan de zwemvest met een elastiek om verlies tegen te gaan en die lang genoeg is om u benen te bereiken

Achteraan is er een grote opbergzakken waar mijn survivalkit in stak met volgende items: overlevings-bivakzak, vuurstarterskit (aansteker waarbij de kinderbeveiliging is verwijdert zodat men met de koude vingers het wieltje kan draaien, stukjes watte gedrenkt in kaarsvet als tondel), kompas, muskietennet voor boven het hoofd, Muskol = anti-muggeprodukt.

Ik bevestigde ook mijn Polar uurwerk aan de zwemvest en stelde die zo in dat er om de 35 minuten een biepsignaal werd gegeven wat ons attent maakte om ietsje te drinken of te eten.

De kano:
Aangezien het een dure aangelegenheid is om een kano mee te brengen vanuit Europa, biedt de organisatie van de YRQ de mogelijkheid om een Clipper Jensen kano ter plaatse te huren. Wij hadden het geluk dat “Kano- en Kajakcenter uit Wachtebeke als sponsering ons 1 jaar lang een “Wenonah Jensen 18 – Kevlar light” ter beschikking stelde om de trainingen af te werken. Het is de Rolls Royce onder de kano’s voor dergelijke races.

De kledij:
Het is belangrijk dat je je bij het peddelen geen weerstand ondervind door stroeve kledij en daarom kozen wij voor het merk Skinfit. Deze kledij werd ontwikkeld voor langlaufers en de stof bevat veel elastine, dus zeer elastisch. Het is ook een sneldrogende materie en ten zeerste aan te raden. Enkel onze regenvest was van The North Face waarbij er ritsen zijn voorzien onder de oksels om zo ventilatie te voorzien wanneer het te warm wordt. Voor thermisch ondergoed gaat mijn keuze naar Craft of Icebreaker waarbij het voordeel van Icebreaker is dat deze Merino-wol bevat en zo ook geen kwalijke geurtjes meedraagt.

De wedstrijd:
Men kan inschrijven van september tot mei. Hierbij de website van de organisatie: http://www.experienceyukon.com

Verplaatsing naar de Yukon:
Verblijf te Whitehorse in jeugdherberg Beez Kneez en dit op wandelafstand van de startplaats en die op 1 na de goedkoopste verblijfplaats is in Whitehorse.

In 2012 vlogen wij op zondag vanuit Frankfurt met een rechtstreekse vlucht naar Whitehorse en door het het tijdsverschil van 9 uur (min) kwamen we dezelfde dag aan. Op woensdag 12 uur was de start van de wedstrijd in feite waren die paar dagen tekort om te recuperen van de jetlag. Men kan een vlucht nemen Schiphol-Vancouver-Whitehorse maar dan heb je een tussenstop en ook meer risico dat je bagage ergens blijft hangen, met alle gevolgen vandien.

Wij hadden elk 2 stukken bagage mee met een max. toegelaten gewicht van 23 kg. Voor het 2de stuk bagage moet men dan een toeslag betalen. De peddelshad ik goed ingepakt in karton en met ducttape bevestigd aan m’n reistas (in Whitehorse was dit niet nodig en werden de peddels meegegeven als “oversized” item.)

De shuttle van luchthaven Whitehorse naar jeugdherberg werd verzorgd door Joost Nature Tours

De gehuurde kano kan worden opgehaald vanaf maandagmorgen bij Up North in Whitehorse en dan heb je deze tot uw beschikking tot na de wedstrijd.

Op maandag kan men proefvaren van Whitehorse tot aan Takhini bridge waarbij de organisatie 2x een shuttle dienst voorziet om de boten te komen ophalen. Het is ook het moment om je boot te organiseren en en de zitjes af te stellen. Een rol duct-tape en een Leatherman komen hier goed van pas.

Op dinsdag is er dan de verplichte briefing + de check-up van de uitrusting. De voorgeschreven inhoud van de EHBO-kit wordt item per item gecontroleerd en dient dan ook exact te zijn. Kneukelpleisters en enkele speciale compresen had ik niet gevonden in België, maar gelukkig waren die te vinden in Whitehorse.

De race-dag op woensdag:
De boten kunnen klaargelegd worden volgens startnummer, dus hoe vroeger men inschrijft, hoe lager uw startnummer (wij hadden nr. 24), hoe vroeger men uw boot kan klaarleggen aan de startlijn en zodanig dat je ook meer tijd hebt om alles op uw gemak klaar te maken. Als je alles op voorhand reeds uitgeprobeerd hebt of in gedachte hebt kan dit redelijk vlot verlopen, maar veel tijd heb je toch niet over.

De start:
Het is een Le Mans start waarbij men 400 meter tot aan de boot moet lopen. Het lijkt belachelijk om eerst een spurtje te doen tot aan de boot als je nog een afstand van 740 km moet varen maar op die manier vermijd je dat je in de volle drukte start en geen plaats meer hebt om je peddel in het water te steken zonder gehinderd te worden door andere boten.

Wij peddelden zo’n 3 uur op de rivier waarbij we werden voorbijgestoken door verschillende teams. Niet laten intimideren is hier de boodschap en gewoon uw eigen tempo varen!

Bij aankomst van Lake Laberge is het altijd spannend hoe de condities zullen zijn. Het is een meer van 54 km lang die men volledig moet afvaren en is dan ook in de wedstrijd zeer bepalend. De overheersende windrichting is ZW wat betekent dat de wind en dus ook golven van linksachter komen. Gelukkig waren de condities OK en in 7 uur waren we het meer over. Direct na het meer is er een checkpoint waar de meeste teams stopten om extra kledij aan te doen of ietsje te eten maar wij stopen niet en deden deze activiteiten in de boot. Wanneer men aan wal gaat, dan verliest men al gauw 15 minuten, dus blijf in de boot en profiteer van de stroming.

Ik had ook een lijst gemaakt met de wedstrijdnummers van de verschillende teams die al meeermaals de YRQ hadden uitgevaren. Op sommige stukken is de rivier zodanig breed met tussenin eilandjes, dat je niet altijd goed weet welke vaarroute je best kiest met de meeste stroming. De “locals” + teams die reeds verschillende keren hebben deelgenomen, kenne de “shortcuts” en dan is het handig om die te volgen.

De voeding:
Op de foto is te zien wat mijn keuze was betreffende voeding.

Voor iedereen zal dit wel verschillend zijn, maar toch had ik volgende tips willen meegeven.
– vermijd zoveel mogelijk sportrepen en sportgels. Danny, mijn compagnon kreeg op het laatste géén enkele reep meer binnen.
Probeer zoveel mogelijk variatie te voorzien in de voeding, dus een mengeling van zoete en zoute produkten. Voor mij was dit hoofdzakelijk: Tortillla chips, kleine Tuc-koekjes, picknicken, notenmix met rozijnen, amandelnoten, chocolade, mini-mars, cake, Jerkey (gedroogd vlees), Sultana koeken (hartige + gewone), winegums,  muesli-bars, kauwgom, honingkoeken, peperkoek, bananen, druiven.
Tijdens de trainingen heb je tijd genoeg om al deze zaken eens uit te testen en te kijken hoe de maag en het lichaam erop reageert. Onder ons kanozitje hadden we een plastieken box zodat we binnen handbereik de voeding konden nemen.

Drinken:
Ieder jaar moeten er deelnemers opgeven omdat ze totaal uitgedroogd waren, dus genoeg en regelmatig drinken is de boodschap.
Er zijn “locals” die rechtstreeks water uit de rivier drinken, maar dit hebben wij niet gedaan. Als noodoplossing hadden we wel Micropur Forte mee om het water te zuiveren maar hebben dit niet moeten gebruiken. Vanuit Whitehorse vertrokken we elk met 4 liter sportdrank en een bidon van 5 liter water, genoeg om de eerste tussenstop te bereiken in Carmacks na 325 km. Hetzelfde als voor de voeding, probeer vooraf met welke sportdrank je best bent! Ik gebruikte de tabletten van Isostar die zeer gebruiksvriendelijk zijn. We hadden elke een drankreservoir (zie foto) waar ik een drankslang (systeem CamelBak) had in gemonteerd. De drank bleef op die manier lekker fris in tegenstelling tot de originele zakken van CamelBak.

Ons verloop van de wedstrijd:
Woensdag 12 uur – Start te Whitehorse
Donderdag 13.04 uur – Aankomst Carmacks waar we onze 1ste verplichte stop hebben van 7 uur. We hadden dus 25 uur zonder de kano te verlaten gepeddeld.
Donderdag 20.04 uur – Vertrek Carmacks
Vrijdag 14.22 uur – Aankomst Kirkman Creek – verplichte stop van 3 uur
Vrijdag 17.22 uur – Vertrek Kirkman Creek
Zaterdag 06.05 uur – Aankomst Dawson City

Afzien?:
De Yukon River Quest is volgens mij een wedstrijd waarbij 70% een mentale kwestie is en de rest een combinatie van fysiek, techniek en materiaal.
Hoe goed je ook getraind bent, je komt toch u zelf een paar keer tegen en vooral het slaaptekort speelt een grote rol. Wij maakten gebruik van caffeïne kauwgom (Quivive) bij moeilijke momenten (wordt vlugger opgenomen door het mondslijmvlies, dus het werkt rapper), maar voor onze verplichte 2de stop aan Kirkman Creek begon ik toch te hallucineren. Ik zag gezichten in de rotsen, trottoirs midden de Yukon River, rotsblokken die naar beneden vielen, een vreemd gevoel…

Het is ook ten zeerste aan te raden om enkele pijnstillers mee te hebben met verschillende sterkte. Enkel op het laatste van de wedstrijd hebben we er genomen omdat de pijn niet meer te harden was tussen de schouderbladen en de polsen volledig ontstoken waren. Ook het achterwerk was in rauw vlees door de wrijving op het zitje. We hadden nochtans een extra mousse voorzien maar het mocht niet baten. Volgende keer toch kijken voor eventueel een roeibroek want bij een rennersbroek zit het zeemvel op de verkeerde plaats.

Dit was dus in grote lijnen hoe we de voorbereiding en wedstrijd hebben aangepakt. Wij deden 56 uur over de afstand van ± 740 km, zonder de verplichte rusttijden meegerekend en we waren daar best tevreden mee. Aangezien we nog een reddingsoperatie gedaan hebben voor een solo kajakker heeft de organisatie nog een bonus gedaan van 1u25 die we in principe kunnen aftrekken van onze eindtijd. Een volgende keer, met min of meer dezelfde omstandigheden zijn we ervan overtuigd dat we nog enkele uren kunnen afsnoepen van de 56 uur,  omdat we op bepaalde punten “shortcuts” kunnen nemen die we toen niet wisten.

Het was een prachtige ervaring en dankzij onze zéér degeljke voorbereiding hebben we dit tot een goed einde gebracht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s