Great Glenn Paddle race in Schotland

Loch Ness Na een nachtvaart van Zeebrugge naar Hull en een autorit van 7 uur, kwamen we aan in Fort William, de start van de Great Glenn Paddle race. Bij de briefing kregen we nog enkele updates mee betreffende het wedstrijdparcours en de weersvoorspelling en konden we ons klaarmaken voor de tocht van 95 km. Omdat de wedstrijd pas startte om 2 uur was het de bedoeling om nog enkele uurtjes in de tent door te brengen, maar door de hevige sneeuwval kozen we toch voor de optie jeugdherberg. Er waren nog veel andere racers die ook voor die optie hadden gekozen en tijdens het klaarmaken van m’n drinkflessen met sportdrank intussen nog een babbel doen met Ivan een 6-voudige wereldkampioen in de kajaksport. Na een 4-tal uurtjes slaap mochten we ons naar de start begeven en kon ik om 2 uur ’s nachts het water op. Aangezien het nog altijd aan het sneeuwen was, zag ik met mijn hoofdlamp géén meter ver, dus dan maar het licht doven en in het pikkedonker verder. Gelukkig kon ik mij oriënteren op de besneeuwde oevers en op de vooraf geprogrammeerde route via m’n gps. Het traject tot in Inverness was een aaneenschakeling van kanalen en Lochs, dus hadden we 6-tal portages te doen rond de sluizen, variërend van 200 tot 750 meter. Iedere racer was verplicht, uit veiligheidsoverwegingen, een support-team te hebben die op deze plaatsen dan klaarstond met het nodige . Karel en Hans waren met mij meegereisd naar Schotland en zorgden er dan telkens voor dat ik mij eens kon opwarmen aan een warme kippensoep en bezorgde mij ook een voedselpakket voor de volgende etappe.  De ganse nacht bleef het sneeuwen met een temperaturen onder het vriespunt maar gelukkig had ik mijn kledij aangepast aan dergelijke omtandigheden. Bij de portages was het altijd hetzelfde stramien: uit de kano, trolley onder de boot (het support-team mocht niet helpen dragen), ijskoud krijgen bij het stappen, terug het water in en hard peddelen om terug op temperatuur te komen.

In het donker op een groot meer varen is ook een aparte ervaring, maar om het risico zo klein mogelijk te houden bleef ik mooi langs de kant peddelen. Door de wind begon er zich ook kleine golven te vormen, zodat de achterkant van de boot telkens omhoog werd geduwd, niet echt aangenaam….

Toen het daglicht werd, stopte het ook met sneeuwen en kon ik eindelijk genieten van de mooie omgeving in de Highlands.

Het pittigste moest echter nog komen, namelijk het afvaren van Loch Ness en de confrontatie met het gevreesde monster Nessie. De eerste kilometers verliepen rustig, maar dan wakkerde de wind aan met het resultaat dat het meer veranderde in een woeste zee. Aangezien de golven nog altijd vanuit de rug kwamen moesten we er constant voor zorgen dat de voorkant van de kano mooi recht bleef en regelmatig met de peddel een lage steun uitvoeren om niet te kapseizen. Voor mij zag ik enkele kajakkers die minder geluk hadden met het inschatten van de golven en in het water belanden, wat dan ook voor hen het einde van de wedstrijd betekende.

Het grootste probleem met dergelijke omstandigheden was, dat ik gewoon niet de mogelijkheid had om regelmatig iets te eten en dat ik enkel handenvrij van m’n sportdrank kon nippen. Hoe verder ik vorderde op het meer hoe meer de wind aanwakkerde en hoe lastiger het werd om de kano onder controle te houden. De golven volgenden kort op elkaar, dus de ene keer werden we vooruit gestuwd om daarna direct stil te vallen tussen 2 golven. Ik had nog nooit in zo’n condities gevaren dus bleef ik maar dicht tegen de kant varen, maar op een bepaald zat ik in de branding en werd ik tegen de rotsen geworpen en moest ik alles uit de kast halen om rechtop te blijven. Na 6 uur peddelen was het einde van Loch Ness eindelijk in zicht, maar moest nu nog van de linkerkant van het meer volledig naar rechts waar ik dan de rivier verder kon volgen tot aan de finish. Het was constant omkijken wat voor golven op me afkwamen en ofwel was het steun zoeken of keihard peddelen zodat ik iets kon opschuiven.

Na 13.30 uur peddelen werd ik aan de finish in Inverness opgewacht werd door Karl en Hans en konden we ons gaan verfrissen in de jeugdherberg. In had vooraf een wedstrijdplan gemaakt met de bedoeling om in 15 uur te finishen, dus best tevreden met m’n resultaat. Het feit dat ik me nog fris voelde bij de aankomst stemde mij tevreden, dus de vele maanden training hadden hun nut bewezen.

‘Avonds was er nog een prijsuitreiking en kreeg ik de trofee “fastest male solo-canoe”. Veel betekenis had dit eigenlijk niet, want ik was de enigste kano-vaarder van alle deelnemers:-). Het blijft een beperkt clubje, de solo-kanovaarders voor dergelijke wedstrijden, want ook voor de Yukon River Quest zijn we voorlopig nog maar met 4 deelnemers in deze categorie.

Nu we toch in Schotland waren hadden we ook nog 2 dagen een tocht voorzien op de River Dee maar dan in een rustig tempo in de opblaasbare kano en telkens met een bivakje. Het was dus een weekje puur genieten in de Highlands.

Hier een kort filmpje van de wedstrijd: https://vimeo.com/90833003

Bivak River Dee

Advertenties

One thought on “Great Glenn Paddle race in Schotland

  1. Hey Highlanders, proficiat te mogen genieten van het “Nessie” avontuur! We kijken alvast uit naar het Ykon avontuur Francis! Groeten Koen

Reacties zijn gesloten.